โอม

ในภาษาสันสกฤตเขียนด้วยเสียงสามเสียงคือ อะ อุ และ มะ การออกเสียงจึงใกล้คำว่าอาอุมมากกว่าคำว่าโอมแบนราบ โดยเริ่มจากลำคอที่เปิดแล้วค่อยปิดริมฝีปาก ทำให้เสียงจบลงเป็นเสียงฮัมที่ใบหน้าและหน้าอก ในคัมภีร์ปรัชญาอินเดียให้ความหมายกับพยางค์นี้ไว้มาก แต่ในคลาสจริงมันทำงานเล็กกว่านั้นและตรวจสอบได้

หน้าที่ของมันคือทำให้คนกลุ่มหนึ่งมาอยู่กับสิ่งเดียวกันในเวลาเดียวกัน การออกเสียงสระยาวบังคับให้หายใจออกยาวและสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นกลไกที่ทำให้สงบอยู่ในตัวเอง และการเปล่งเสียงพร้อมกันช่วยลดความเขินของการออกเสียงคนเดียว แรงสั่นจะรู้สึกได้ที่กระดูกอกและด้านหลังจมูก ซึ่งให้ความสนใจมีที่ยึดทางกายในจังหวะที่คลาสเริ่มหรือจบ

ในคลาสของ KEO การเปล่งเสียงมีเป็นบางครั้งและไม่เคยบังคับ คลาสเสียงบางครั้งเปิดด้วยเสียงยาวเสียงเดียวจากคนที่อยากออกเสียง เพื่อพาทุกคนมาอยู่ในห้องเดียวกันในเวลาเดียวกันก่อนที่ขันจะเข้ามารับช่วง ไม่มีการนับ ไม่มีการแก้เสียง และการนั่งเงียบเฉย ๆ ก็ดีเท่ากัน