การทำสมาธิ

ธยานะเป็นองค์ที่เจ็ดในองค์แปดของคัมภีร์โยคสูตร วางไว้หลังการควบคุมลมหายใจและการตั้งใจจดจ่อ ส่วนในไทยคำที่คนคุ้นที่สุดคือการทำสมาธิแบบที่สอนกันในวัด เทคนิคมีหลายแบบ เช่น ตามลมหายใจ ท่องคำซ้ำ สำรวจความรู้สึกทั่วร่างกาย หรือรู้ตัวแบบเปิดกว้าง แต่กลไกเหมือนกัน คือเลือกสิ่งหนึ่งให้ใจอยู่ด้วย สังเกตว่าใจลอยไปแล้ว และพากลับมาโดยไม่ต้องตำหนิตัวเอง การกลับมานั่นแหละคือการฝึก ไม่ใช่สัญญาณว่าทำไม่ได้

เรื่องประโยชน์ สิ่งนี้ถูกศึกษามากกว่าคำอื่นเกือบทั้งหมดในพจนานุกรมนี้ การฝึกสม่ำเสมอมีหลักฐานพอสมควรว่าทำให้ตอบสนองต่อความเครียดน้อยลง นอนหลับดีขึ้น และสมาธิที่ต่อเนื่องดีขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่การรักษาโรคทางจิตใจ และการฝึกเข้มข้นมากอาจทำให้บางคนรู้สึกไม่มั่นคง ซึ่งครูที่ดีควรพูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ

ในคลาสของ KEO การทำสมาธิไม่ได้เป็นช่วงแยกที่มีชื่อของตัวเอง แต่ถูกวางอยู่ในโครงของชั่วโมงนั้น ช่วงลมหายใจตอนต้นคือการฝึกจดจ่อ ท่าที่ค้างไว้นานขอความสนใจแบบเดียวกันในร่างกายที่กำลังรับน้ำหนัก และช่วงนิ่งตอนท้ายใกล้เคียงการนั่งสมาธิที่สุดเท่าที่คลาสจะให้ได้ เพียงทำในท่านอน ถ้าอยากนั่งอย่างจริงจัง เวิร์กช็อปสุดสัปดาห์มีเวลาให้มากกว่าคลาสหนึ่งชั่วโมง