ซิงกิ้งโบวล์

ที่ใช้กันมีสองตระกูล แบบโลหะเป็นขันที่ตีขึ้นรูปด้วยมือจากโลหะผสม ซึ่งทำกันมานานในแถบเทือกเขาหิมาลัย ผนังที่ไม่สม่ำเสมอทำให้เกิดกลุ่มเสียงที่หนาแน่น อีกแบบคือขันคริสตัลที่กลึงจากควอตซ์หลอม ให้เสียงใสกว่า สว่างกว่า และแคบกว่า ทั้งสองแบบตีด้วยไม้หัวสักหลาดให้เสียงชัดที่ค่อย ๆ หายไปในยี่สิบถึงสามสิบวินาที หรือใช้ไม้ลากวนไปตามขอบเพื่อป้อนพลังให้เสียงต่อเนื่องไปได้นานเท่าที่แขนยังไหว

ใช้สำหรับการทำให้เสียงอยู่ได้นานพอให้ร่างกายค่อย ๆ สงบลงใต้เสียงนั้น ฟิสิกส์ของมันเป็นเรื่องธรรมดาแต่น่าสนใจ คือขันหนึ่งใบให้เสียงหลักพร้อมเสียงประกอบที่ไม่ได้เป็นจำนวนเท่าของเสียงหลักอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อเสียงประกอบสองเสียงห่างกันไม่กี่เฮิรตซ์ หูจะได้ยินเสียงเดียวที่เต้นเป็นจังหวะช้า ๆ จังหวะเต้นนั้นคือสิ่งที่เกือบทุกคนเรียกว่าคลื่น ขันใบใหญ่ยังดันอากาศมากพอให้ผิวหนังและกระดูกรับรู้ได้ โดยมากรู้สึกที่กลางอก

ในคลาสของ KEO เบนใช้ชุดผสม คือขันโลหะหลายใบ ขันคริสตัลสองใบ ฆ้อง และฉาบคู่เล็ก ในคลาสโยคะขันจะเข้ามาช่วงสิบถึงสิบห้านาทีสุดท้ายเมื่อทุกคนนอนลงแล้ว ส่วนในคลาสเสียงเต็มรูปแบบอาจมีการวางขันบนตัวหรือข้างตัว ซึ่งทำให้รู้สึกแรงสั่นชัดมาก และการวางแบบนั้นเราจะถามก่อนเสมอ ไม่ทำโดยถือว่าทุกคนยอม